Dobrodošli na putopisni blog Nenada, Marija i Uroša iz Sibira i Mongolije!
Koristeći potpuno pomračenje Sunca u Sibiru kao izgovor, tri momka se upućuju na dvadesettrodnevno nekonformističko putovanje po azijskim nedođijama, putem epske Trans-sibirske magistrale.
Od plackartni vagona sa svojih preko pedeset putnika do drvenog sela na ostrvu u sred Bajkalskog jezera; od pevanja srpskih pesama sa ruskim DJ-evima što idu u Altajske planine na festival elektronske spiritualne muzike do spavanja u mongolskim jurtama od životinjske kože; od skrivenih šamaskih svetilišta u šumama Mongolije do starih kuća veličanstvene drvenarije u Irkutsku i Tomsku; od izvlačenja žive glave iz strmih oljhonskih provalija do uživanja u neverovatnom ruskom gostoprimstvu u Moskvi; od galopiranja na mongolskom konju do ispijanja konjskog mleka; od starih budističkih šalova do dijamantskog prstena na Suncu, tokom dvoipominutnog pomračenja; od Brazilca i Poljakinje koji su se upoznali na Aljasci do Australijanke četvrtindonežanke-četvrtholanđanke-polubosanke, čiji je otac bio lovac na krokodile. Od razbijanja državnih, etničkih i kulturnih granica do razbijanja onih u sebi. Od uspona do padova, od nedaća do radosti, od jedne, preko druge, do treće perspektive istih putešestvija.
Većma pisan u hodu, ovaj blog — kao što mapa sa geotagovanim člancima i pokazuje — obuhvata rutu od Srbije, preko Moskve, zatim Irkutska, te Ulan Batora u Mongoliji, pa nazad do Bajkalskog jezera, Novosibirska, i Srbije ponovo, na kraju. Čitajte ga hronološli, od prvog članka, ili obrnuto, blogerski, od poslednjeg.
Sve fotografije sa putovanje možete pogledati ovde. Takođe, u dnu svakog članka nalazi se link ka albumu direktno vezanom za opisanu deonicu puta. Kao dodatak, bacite pogled i na kratke SMS poruke poslate u hodu, putem Twitter servisa.
Do sledećeg puta, našeg ili vašeg!
